Welcome to
On Feet Nation
Micheal Alexander Online
geekstation Online
Gabriel Online
Jose Boucher Online
goditac499 Online
Katharine Online
Margaret Online
Robinjack Online
Micheal Jorden Online
Posted by Micheal Alexander on September 1, 2024 at 7:18am 0 Comments 0 Likes
Posted by Gabriel on September 1, 2024 at 7:17am 0 Comments 0 Likes
Posted by se on September 1, 2024 at 7:16am 0 Comments 0 Likes
Pek çok hastane türü vardır, ancak en çok bilineni Kamu Hastaneleridir. Onları ayıran şey, yoksullara (imkansız insanlara) ve azınlıklara hizmet vermeleridir.
Tarihsel olarak, kamu hastaneleri ıslah ve refah merkezleri olarak başladı. Kilise tarafından işletilen ve tıp fakültelerine bağlı yoksul evlerdi. Tam bir döngü oluştu: Topluluklar, daha sonra bölgesel yetkililer ve hükümetler tarafından devralınan kendi hastanelerini kurdular - sadece bugünlerde toplulukların yönetimine iade edilecekler. 1978 ile 1995 yılları arasında kamu hastanelerinin sayısında% 25'lik bir düşüş yaşandı ve geri kalanlar küçük, kırsal tesislere dönüştürüldü.
ABD'de hastanelerin üçte birinden azı şehirlerde ve sadece% 15'inin 200'den fazla yatağı vardı. En büyük 100 hastanenin ortalama 581 yatağı vardı.
Batı'da bir tartışma hüküm sürüyor: sağlık hizmetleri tamamen özelleştirilmeli mi yoksa bir bölümü kamuya mı bırakılmalı?
Devlet hastaneleri ciddi mali sıkıntı içindedir. Hastaların% 65'i aldıkları tıbbi hizmetler için ödeme yapmıyor. Devlet hastanelerinin yasal olarak herkesi tedavi etme yükümlülüğü vardır. Bazı hastalar, ulusal sağlık sigortası planları ile sigortalıdır (ABD'deki Medicare / Medicaid, İngiltere'deki NHS gibi) hasta yatakları. Diğerleri topluluk planlarıyla sigortalıdır.
Diğer sorun, bu tür hastaların daha az veya kârlı olmayan hizmetler tüketmesidir. Hizmet karması kusurludur: travma bakımı, ilaçlar, HIV ve obstetrik tedaviler yaygındır - uzun, açık bir şekilde kayıp yaratan hizmetler.
Daha kazançlı olanları, özel sağlık hizmeti sağlayıcıları tarafından ele alınmaktadır: yüksek teknoloji ve özel hizmetler (kalp cerrahisi, teşhis görüntüleri).
Devlet hastaneleri "kültürel açıdan yetkin bakım" sağlamak zorunda kalıyor: sosyal hizmetler, çocuk refahı. Bunlar, özel tesislerin imtina edebileceği para kaybetme operasyonlarıdır. Araştırmaya dayanarak, kar amaçlı hastanelerin kamu sigortalı hastalara karşı ayrımcılık yaptığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Genç, büyüyen, aileleri ve daha sağlıklı hastaları tercih ediyorlar. İkincisi, kamu sisteminden çekilerek, onu fakir, kronik hastalığı olan hastaların bir yerleşim bölgesi haline getirmektedir.
Bu da kamu sisteminin insani ve mali kaynakları çekmesini zorlaştırıyor. Giderek daha yoksul hale geliyor.
Yoksul insanlar yoksul seçmenlerdir ve çok az siyasi güç elde ederler.
Devlet hastaneleri düşmanca bir ortamda faaliyet gösterir: bütçe indirimleri, çok daha iyi bir imaja sahip rakip sağlık hizmeti alternatiflerinin hızlı çoğalması ve özelleştirme tarzı (hatta güvenlik ağı kurumları).
Devlet hastaneleri büyük ölçüde devlet finansmanına bağımlıdır. Hükümetler sağlık hizmeti faturasının büyük kısmını ödüyor. Kamu ve özel sağlık hizmeti sağlayıcıları bu paranın peşindedir. ABD'de potansiyel tüketiciler, Sağlık Bakım Organizasyonlarında (HMO'lar) organize oldular. HMO, pazarlıklar yoluyla hacim indirimleri ve en iyi oranları elde etmek için sağlayıcılarla (= hastaneler, klinikler, eczaneler) pazarlık yapar. Devlet hastaneleri - ne kadar az finanse edildikleri - onlara istediklerini sunacak durumda değiller. Yani hastalarını özel hastanelere kaptırıyorlar.
Ancak devlet hastaneleri de durumlarından sorumlu.
Hesap verebilirlik standartlarını uygulamadılar. Etkinlikleri ve üretkenlikleri hakkında hiçbir rutin istatistiksel ölçüm yapmazlar: bekleme süreleri, finansal raporlama ve ağ gelişiminin kapsamı. Hükümetler bile "aptal sağlayıcılardan" "akıllı alıcılara" dönüşürken, kamu hastaneleri yeniden yapılandırmalı, mülkiyeti değiştirmeli (özelleştirme, tesislerini uzun vadeli kiralama) veya yok olmalı. Şu anda, bu kurumlar (genellikle haksız bir şekilde) hatalı mali yönetim (hizmetleri için alınan ücretler gerçekçi olmayan şekilde düşük), standartların altında, yetersiz bakım, ağır sendikalaşma, şişirilmiş bürokrasi ve performansı ve üretkenliği iyileştirmeye yönelik hiçbir teşvikle suçlanıyor. "Tuğla ve harç" altyapısının kaldırılması (= kamu hastanelerinin kapatılması) ve bunun yerine sanal bir altyapı (= coğrafi olarak taşınabilir sağlık sigortası) hakkında konuşulmasına şaşmamalı.
Emin olmak için, karşı argümanlar var:
Özel sektör isteksizdir ve kamu sektörünün hastaların yükünü karşılayamaz. Bunu yapmak yasal olarak zorunlu değildir ve çeşitli HMO'ların pazarlama kolları esas olarak en sağlıklı hastalarla ilgilenir.
Bu ayrımcı uygulamalar, kamu hastanelerini aşamalı olarak kaldıran ve özel hastaneleri aşamalı hale getiren topluluklarda hasara ve kaosa (yolsuzluk ve düzensizliklerden bahsetmiyorum bile) yol açtı.
Yeterince doğru, hükümetler tıbbi hizmetlerin maliyet bilincine sahip alıcıları olarak kötü performans gösteriyor. Ayrıca sigortasızların önemli bir kesimine (sigorta planlarının sübvanse edilmiş genişlemeleri yoluyla) ulaşacak kaynaklardan yoksun oldukları da doğrudur.
© 2024 Created by PH the vintage.
Powered by
You need to be a member of On Feet Nation to add comments!
Join On Feet Nation